Het leek best goed te gaan nadat ik in 2018 weer ben gaan werken. Een paar jaar liep alles redelijk oke, maar toen ik na 2 jaar niet meer als vrijwilliger mocht werken bij het bedrijf werd het snel minder. Er werd speciaal voor mij een functie gemaakt zodat ik er kon blijven werken, maar dan als een betaalde werknemer. Je zou denken nou goed gedaan Jo je hebt een betaalde baan! Ja ik was er ook best blij mee, want had het er goed naar me zin. Wist ik alleen toen nog niet dat dit betekende dat er steeds meer van mij geëist ging worden. De werkzaamheden werden steeds meer en zwaarder, ik kon steeds minder rust nemen daardoor. Gevolg ik werd steeds meer moe, maar ja he ik had werk en dus niet zeuren en doorgaan.

Ik had ook de pech dat we midden in de corona gedoe kwamen. Ik werd bang gemaakt dat ik beter nergens meer heen kon gaan en belande thuis geen sporten meer, geen werk op dat moment. Geheel opgesloten in mijn eigen huis, want ook boodschappen doen durfde ik niet meer. Tenslotte val ik onder een risicogroep met mijn ziektes.

Ja wat doe je als je alleen maar thuis zit? Ik ging overdreven veel haken en breien met gevolg blessure aan mijn hand. Had 2 pezen ontstoken, maar medicatie mocht ik niet dus moest het vanzelf over gaan. Dit ging de foute kant op! Mijn 2 vingers trokken krom en konden niet meer recht. Om lang verhaal kort te houden het was gevolg van maanden afwachten dat dit niet meer goed kwam. Ik moest toch weer naar de revalidatie centrum toe en 4 maanden revalidatie om weer te leren die vingers te gebruiken. Helaas is dat niet meer geheel goed gekomen en kan ik ze minder makkelijk gebruiken. Nou ja ook daar leer je mee leven.

Ook besloten we om een huis te gaan kopen ( we woonde op een camping) en om het nog wat stresvoller te maken gingen we ook nog trouwen haha.
Dat werd een klein feestje met familieleden, want ja veel mocht toen nog niet. Het huis was ook een dingetje er bleken meer gebreken te zijn dan ze hadden gezegd helaas (gelukkig is inmiddels alles nu  4 jaar later netjes opgeknapt).

Op het werk ( wat ik na poosje weer ben gaan doen, want verveelde me dood ) ging het ook niet lekker meer. Mijn hand kwam niet meer volledig goed en alles ging nog wat minder snel. Hier was weinig begrip voor en kreeg er alleen maar meer taken bij. Ik heb een poosje geroepen dat het me te veel werd, maar goed dat namen ze niet echt serieus. Iedereen had het druk dus ik moest dat ook gewoon doen. Door de stress kreeg ik weer op opvlamming van de ziekte van Crohn, maar ziek melden was geen optie dus ben ik door gegaan.
Je kan het al raden dit ging natuurlijk op gegeven moment niet meer. Ik bleef afvallen en ging me steeds zieker voelen dus toch ziek gemeld. Zelfs eten werd een groot probleem dus ik had geen keuze.

Toen zat ik thuis de medicatie leek te werken volgens de bloeduitslagen en de ziekte van crohn was na poosje weer ‘onder controle’. Het enige was ik werd niet beter, het ging alleen maar slechter met mij. Na een poosje zei de darmarts dat ik maar naar een diëtiste toe moest die kon wellicht helpen om te kijken waarom ik geen eten verdragen kon. Gevolg ik kreeg drinkvoeding daar ik nu toch tegen de ondergrens van mijn gewicht kwam. Echt dat spul is vies jakkes, maar het was mijn enige keus in de hoop niet nog meer af te vallen. Ook moest ik mezelf blijven dwingen om toch ook nog vast voedsel te eten.

Nou ik kan je vertellen dat eten werd echt een drama. Eten koken maakte mij al zo misselijk dat het opeten ervan een no go was. Toch moest ik mezelf blijven dwingen en kreeg ik steeds meer flesjes drinkvoeding.

Ik bleef maar afvallen en me steeds zieker voelen, ik had geen energie meer, mijn lichaam wou niet meer, maar niemand wist waarom en wat er was.