Helaas hebben we in die tijd ook afscheid moeten nemen van mijn opa. Die was op een leeftijd waarbij zijn lichaam op raakte. Ik heb die paar maanden best als heftig ervaren. Mijn opa betekende veel voor mij. Hij ging met mij mee naar het ziekenhuis als ik weer een infuus moest hebben. Dagen hebben we samen in het ziekenhuis gezeten. Terwijl ik nog in de rolstoel zat namen hij en me oma ( die is al jaren daarvoor plots overleden) me mee naar het water. Kortom mijn oma en opa deden veel voor mij en me broertje ook toen we nog klein waren.

Op een gegeven moment moest hij naar een hospices toe en toen ging het snel. Ik weet nog dat hij wenste om nog keer kersen te eten. Mijn moeder belde mij op of we die mee konden nemen voor hem. Die heb ik dus gekocht voor hem op weg naar hem toe ( woon in een buurt met veel kersen stalletjes) en hij heeft er heerlijk van genoten. Oke de pitten ad hij ook op, maar goed daar maakte we dan grapjes over dat hij dan een kersenboom ging krijgen. Dat bleek ook de laatste dag te zijn dat hij nog iets heeft kunnen eten. Hij is toen snel achteruit gegaan en na paar dagen overleden. Dit was allemaal erg heftig en sloeg er bij mij ook heftig in.
Ik was al lichamelijk en geestelijk niet sterk en dit kwam er ook nog over heen. Heb zeker geen spijt van hoe die dagen gegaan zijn en zou het zo weer doen. Ik wou er graag bij zijn dat hij overleed. Hij stond mij ook altijd bij dus moest ik dit doen voor hem. Ben blij dat ik hem nog een laatste geluksmomentje heb kunnen geven met de kersen.

Toch was dit de doorslag voor mij. Nu ging het helemaal niet meer goed. Ik was naast me opa ook mezelf volledig kwijt geraakt. Eten werd een strijd waar ik mee op hield, ik kon het niet meer. Gevolg nog meer afvallen en zieker worden.

Op 3 december 2022 moest ik weer bij de darmarts komen. Mijn man was mee, want ik kon geen auto meer rijden of wat dan ook. Daar was ik te ziek voor! Daar in dat kamertje bij de arts zittende deed mijn arts schikken. Nu zag hij hoe ik eruit zag ( andere afspraken waren steeds telefonisch) daar schok hij van. Ja ik zei al maanden dat het niet goed ging met mij zowel lichamelijk als mentaal. Ik was op! Einde gesprek ging ik naar huis met de mededeling dat ik nog thuis mijn eigen tas mocht inpakken en de volgende morgen al vroeg me weer moest melden. Ik werd als crisis patiënt opgenomen om dan op die manier er achter te komen wat er met mij aan de hand was.

Nou zo gezegd zo gedaan. Er kwamen vele artsen en zo aan me bed en vele onderzoeken vonden  plaats.

Medisch konden ze niets vinden waarom eten en drinken niet lukte. Wel wisten ze dat ik ondervoed en uitgedroogd was. Ik kreeg extra infuus om meer vocht binnen te krijgen en de diëtiste heeft samen met mij besloten dat gedwongen eten niet meer hoefde. Ik ging volledig over op drinkvoeding. Eigenlijk wouden ze een sonde doen, maar als ik paar dagen liet zien dat volledige drinkvoeding ook goed ging dan geen sonde. Eigenlijk was ik opgelucht dat ik niet meer hoefde te eten. Die sonde in me neus wou ik niet. Dan zag iedereen dat ik ziek was dat wilde ik niet.

Na een week mocht ik weer naar huis. De conclusie was dat ik volledig uitgeput was zowel lichamelijk al mentaal. De drinkvoeding zou meer rust moeten geven en ook mij weer wat beter moeten maken. Tenslotte ging ik nu weer meer voedingsstoffen binnen krijgen. De diëtiste thuis moest dit verder weer oppakken.

Ook kreeg ik nog een poosje een psycholoog daar ging ik 3 maanden heen. Helaas kwam ik geen steek verder met haar. Ik moest andere hulp zoeken, maar dat werd ook een drama.
Mentale hulp krijgen als je chronisch ziek bent en mentaal in de knoop zit dat blijkt dus niet mogelijk. Overal waar ik aanklopte kreeg ik te horen sorry we kunnen je niet helpen. Uiteindelijk vatte ik dat op als sorry je bent te ingewikkeld. Dat doet je mentaal ook niet veel goeds.

Gelukkig knapte ik wel wat op door de drinkvoeding en na een tijdje kon ik langzaam afbouwen en ging ik weer steeds meer vaste voeding eten. Uiteindelijk na zo klein jaartje lukte het me weer om ‘normaal’ te eten en had ik de drinkvoeding niet meer nodig.

Mentaal ben ik in de knoop blijven zitten. Door de vele afwijzingen en dat het ook het ziekenhuis hun hulp stop zetten en niet meer hielpen in de zoektocht naar de juiste hulp heb ik het ook op gegeven. Dan moest ik maar leren leven met mijn angsten en problemen.

Wel hebben we in deze tijd Benny ( hond) geadopteerd. Hij heeft mij een stukje kunnen helpen doordat hij toch steeds uitgelaten moest worden. Zo werd ik gedwongen weer naar buiten te gaan. Zo werd ik lichamelijk weer wat sterker. De angst voor naar buiten gaan werd ook minder. Ik durfde weer wat tegen mensen te praten. Oke eerst een soort gedwongen, daar zij tegen mij gingen praten, ja dan moet ik wel terug praten om beleeft te zijn. Ook mentaal kon hij me beetje helpen door zijn gekke streken en zijn manier van hoe hij met mij om ging. Hij weet wanneer ik me niet goed voel en knuffelt dan extra graag. Hij gaf mij weer een doel om toch weer dingen te ondernemen.

Helaas kan hij niet alles voor mij oplossen, maar ja daar moest ik blijkbaar mee leren leven.

O ja ik heb ook nog een werkgever. Nou dat was ook drama en heb ik uit handen gegeven aan mijn man. Ik ben 2x ontslagen door hun zonder dat ik het zelf wist ( wat dus niet kan bij de wet) en nou ja was allemaal stom gedoe. Uiteindelijk heb ik nu nog steeds niet mijn ontslag, maar ben ik nu bezig met een WIA aanvraag. Hopelijk gaat dat goed komen en kan ik nog weer stukje afsluiten.