Wat zijn emoties? Wat moet je daarmee? Is dat een goed iets of fout? Of misschien geen van beide? Het lijkt allemaal zo makkelijk, maar is dat het wel?
Als je verdrietig bent dan huil je, ben je boos ja dan doet iedereen wat anders. De ene gaat met deuren slaan, weer een ander gaat schreeuwen en schelden en vast nog vele andere mogelijkheden. Ben je bang dan verschuil je jezelf. Zo kan ik nog wel even door gaan, want op internet staat het vol met hoe en wat je emoties kunnen zijn en hoe ermee om te gaan.

Wat je niet zo snel kunt vinden is hoe het is om niet te weten wat emoties zijn en wat doe je met wat? Hoe kom je er achter welke emotie je eigenlijk voelt? Normaal leer je vanaf dat je een baby bent wat emoties zijn en als je wat ouder bent leer je ook hoe je daarmee om moet gaan. Helaas is dat bij mij ( en vast nog vele andere met mij) toch een beetje anders.

Ik heb als kind juist geleerd vooral je emoties niet te tonen, want als je dat wel deed kwam je in de problemen. Zo had ik helaas een minder aardige vader die niet tolereerde dat je liet weten dat je boos was, of dat je niet blij was of wat dan ook. Als ik boos was kreeg ik op mijn kop en niet met de zachte hand om het zo te zeggen. Huilen omdat hij lelijk deed werd ook gestraft. Elke vorm van emotie tonen was niet oké. Kortom ik leerde vooral niets te laten merken en trok mezelf terug in de door mijzelf gemaakte veilige haven. Ik trok me terug naar me slaapkamer verstopte me tussen de vele knuffels als klein meisje. Naarmate ik ouder werd trok ik gewoon mezelf volledig terug, ik was goed geworden in doen of ik niet bestond. Dat was de meest veilige methode.

Was hij zelf nooit boos? Jazeker wel en niet zo klein beetje ook. Hij wist maar al te goed hoe hij moest schreeuwen en schelden en vloeken. Hij kan je kleineren dat je jezelf een mier voelde of wenste dat je niet bestond. Ook zijn handen zaten best los, maar niemand durfde tegen hem in te gaan of er wat van te zeggen.

Nu hoor ik je denken, maar je had toch ook wel een moeder? Ja zeker die heb ik nog steeds net als mijn broertje. Helaas was mijn moeder zelf ook niet in staat om tegen hem op te boksen. Zij zat net als ik en me broertje klem in zijn handelen. Toen ik een stuk ouder was gok rond mijn 17de zoiets had op een gegeven moment mijn moeder de moed om hem uit huis te zetten. Ze gingen scheiden, maar ook dat ging niet zonder slag of stoot.

Nu ik volwassen ben en een eigen leven heb, merk ik dat het voor mij erg lastig is om mijn emoties te scheiden van elkaar. Weet ook niet hoe te reageren op wat. Bij vele verschillende gevoelens ga ik huilen bv als ik verdrietig ben, maar ook als ik boos ben, teleurgesteld of me gewoon geen raad weet. Voel ik me niet veilig trek ik me terug. Ook heb ik emoties die ik geen naam weet te geven, laat staan dat ik weet wat ik ermee doen moet. Dat is soms best lastig kan ik je zeggen, want ik kan het ook niet uitleggen.

Het enige wat ik weet is dat als mijn emmer van emoties overloopt ik ga huilen en er niet meer mee stoppen kan tot ik van moeheid in slaap val. Ook weet ik nu dat dit niet de beste manier is, maar ja als huilen verboden terrein is dan hoopt het op en ooit komt het dan toch.

Ik ben nu aan het leren hoe ik kan voelen wat ik voel, wat het is en wat ik ermee doen moet.

Zo probeer ik nu met mijn therapie om te voelen welke emotie ik heb en als ik dan wil huilen dat dit oké is en ook zeker mag. Hoe en wat dit proces verder gaat kom ik later op terug.