In week 2 brak de hel los, ik had zo mega veel pijn dat kon ik niet verdragen dus meerdere keren bij de huisarts geweest. Ik zei dat het verband eraf moest, want de dystrofie werd daardoor weer wakker, maar nee dat mocht niet. De pijn ging vanzelf minder worden dat kwam niet door opvlammende dystrofie. Twee weken later werd ik door gestuurd naar een fysiotherapeut die deed mijn enkel in tape en verder moest ik rust houden. Het was wel een kleine verlichting van de pijn zonder het verband, maar ik wist dit was foute boel. Ik moest gaan bewegen, maar dat mocht niet.

Uiteindelijk deed de fysiotherapeut niets en durfde mijn voet niet meer aan te raken ( dit deed pijn) dus na 2 maanden weer op naar huisarts. Die stuurde mij door naar een orthopeed, want ja mijn voet was nog steeds dik en inmiddels erg koud en blauw. Bij de Orthopeed werd er eerst nog een MRI scan gemaakt van mijn voet. Inderdaad mijn enkelbanden aan buitenkant waren flink ingescheurd, maar dat moest vanzelf herstellen. Hij zag mijn voet ook en eindelijk ik kreeg gelijk. Het kon bijna niet anders dan dat nu de dystrofie weer opgevlamd was. Dus dat werd de revalidatiearts. Die moest de definitieve beslissing geven. Eindelijk na 5 maanden na mijn val kreeg ik de bevestiging wat ik al bij week 2 wist. Mijn dystrofie (CRPS) was weer terug en dat moest dus weer met therapie behandeld worden. Ik mocht kiezen of revalidatiecentra of zelf op zoek naar een therapeut die de PEPT methode wilde doen.

Uiteindelijk ben ik in januari 2025 terecht gekomen bij een psychosomatische fysiotherapeut. Hij doet niet aan de PEPT methode daar gelooft hij niet in, maar helpt mij inmiddels wel. Alles op mijn tempo en zonder dwang. Het gaat langer duren, maar hij denkt dat dit de beste manier voor mij als persoon is. Ik ga dus ook voor zijn methode en werk er nu weer hard voor om uiteindelijk weer zonder hulpmiddelen te kunnen lopen. Ook helpt hij me verder met mijn mentale problemen wat ook erg fijn is.

Zo en dan is dit in ene een heel verhaal geworden over wat ik zoal mee gemaakt heb in de medische wereld. Ik ben door dit alles mijn vertrouwen flink kwijt geraakt in doktoren en ga ik alleen nog als het echt niet anders kan.

Krijg toch steeds te horen dat men niet weet wat er met mij is, dat ik een lastig pakket met me mee breng waar ze niets mee kunnen. Door dat dit soort dingen gezegd worden ben ik ook mezelf lastig gaan vinden. Vraag ik me soms af of ik mijn lichaam niet beter kan inwisselen voor een nieuwe ( jaja dat kan niet i now, maar als dat kon deed ik het zeker). Ik ben doktoren moe, maar wat moet ik, soms heb ik ze toch echt nodig!

Inmiddels heb je kunnen lezen dat ik bij een psychosomatische therapeut loop die mij het gevoel geeft dat hij wel bereid is mij verder te helpen. Hij mij niet een lastig geval vind, maar wel erkend dat mijn verleden niet best is geweest zowel medisch als persoonlijk.

Ik hoop dat ik ooit weer het vertrouwen terug kan vinden en dat er ook echt wel artsen en therapeuten bestaan die mij serieus nemen. Die niet zeggen leer er maar mee leven en veel plezier ermee. Nee hopelijk bestaan er nog mensen die zeggen kom we gaan werken aan je herstel en naar weer een leuk leven hebben.

Wat zou het fijn zijn als dat weer zou kunnen he!