Hoe meer mijn psychosomatische fysiotherapeut te weten kwam, hoe meer hij ervan overtuigd raakte dat echt meer aan de hand is met mij dan hij kan/ mag doen. Toen uit het niets kwam daar de zin die mij volledig in paniek liet gaan “ik denk dat het voor jou beter is als je ook naar een psycholoog toe gaat”.
Het lijkt een normale zin, maar bij mij sloegen alle stoppen op hol.

Hij wou me niet meer helpen, ik was ook voor hem onmogelijk, hij kan niets met mij en zo ging het door in mijn hoofd. De paniek sloeg toe en ik kon alleen nog maar huilen en hem niet begrijpen.

Dit was natuurlijk voor hem ook onverwacht. Hij wist niet wat ik wel wist, mijn ervaringen in de psychiatrische ziekenhuizen waar ik vroeger heb gezeten, omdat ze toen dachten dat crps tussen je oren zat. Die zijn voor mij best heftig geweest en heb ik ooit besloten nooit meer naar zulke hulpverlening te willen. Nu zegt hij in ene dat het een beter idee is dat wel te doen. Dat zag ik dus totaal niet zitten en liet dat ook weten.
Toen ik in 2022 helemaal uitgeput was wou ik wel hulp, maar kreeg steeds een nee te horen. Dat zorgde er ook voor dat ik totaal geen vertrouwen had in dat wereldje, want ik was toch te complex.

Ik was bang dat mijn therapeut me ging laten vallen en zou zeggen leuk je gezien te hebben, maar dikke doei ik kan je niet verder helpen.
Natuurlijk heb ik dit met hem op later tijdstip besproken en heeft hij me echt belooft mij niet zo maar te laten vallen. Hij ging me ook nog verder helpen alleen kon hij dat niet alleen. Dat moest ik echt geloven en hij beloofde dat ook echt.

Ik ben er over na gaan denken en heb ik het meerdere keren met de therapeut er over gepraat. Ook binnen mijn eigen kring ging ik er over praten. Niet iedereen bleek hier blij mee te zijn, maar ja het gaat over mij en niet over een ander.

Uiteindelijk besloten we dat ik deze zeer moeilijke stap toch ging zetten. Wel met hulp van mijn therapeut, hij ging helpen zoeken naar een geschikt persoon waarvan hij denkt dat ik daar echt wel op me gemak kan gaan voelen. Iemand die ook buiten de lijntjes kan kijken en niet alleen in hokjes denkt. Ook beloofde hij me dan nog te blijven helpen, binnen de kaders dat hij kan, en zouden dan met z’n drieën verder gaan met de behandelingen die nodig zouden zijn.

Voor ik er terecht kon duurde uiteraard een poosje, want moest wachten tot de psycholoog weer ruimte had voor een nieuwe cliënt. Uiteindelijk eind 2025 kon ik terecht voor een kennismakingsgesprek.
In het gebouw voelde ik me echt niet prettig, veel prikkels en rare gewaarwordingen.
Het gesprek vond ik erg heftig en ik wist niet wat ik ermee aan moest.
Het is een heel andere persoon dan de therapeut waar ik al langer loop. Ik voelde me ook echt niet op mijn gemak zo een eerste keer (zegt misschien meer over mezelf dan over de beste man) , maar de psycholoog liet wel weten dat hij wel mij verder zou willen helpen en mij niet ziet als een te complex persoon zoals de afgelopen jaren werd gezegd. Ik vroeg of ik nog wat tijd mocht om er over na te denken en dat was oké.