Toen mijn psychosomatische therapeut over zelf liefde en gronden begon had ik echt zoiets van uhhhhhh watte?
Ja ik moest liever voor mezelf worden. Ook moet ik weer leren voelen wat mijn lichaam nodig heeft en wat ik zelf nodig heb. Klinkt makkelijk toch? Nou dus niet! Gelukkig heb ik een therapeut die mij hierin wilt begeleiden.

Ik heb in de loop der jaren juist geleerd dat ik mezelf weg moet cijferen en vooral niet naar mijn gevoel te luisteren. Als ik dat deed kwam ik in de problemen. Mijn lichamelijke pijn kan ik dan niet verdragen dus moet ik de pijn blokkeren. Daar heeft mijn lichaam een manier op bedacht die redelijk helpt (in sommige situaties). Ik moet zonder pijnstillers leven, die mag ik niet door mijn darmziektes dus ja dan moet ik toch iets. Luisteren naar mijn lichaam heb ik dus eigenlijk afgeleerd en zelfs geblokkeerd waardoor ik niet meer weet hoe ik dat doen moet.

Mijn emoties tonen dat is al helemaal verboden dan toon je zwakte en ja dat is dus fout. Als kind was het laten blijken van emoties ook een no go! Door wat ik mee gemaakt heb, heb ik geleerd dat dit gevaarlijk was. Ook geeft het narigheid voor mezelf of andere en dat wil ik niet. Heb dus mezelf geblokkeerd omdat dit nodig was. Dat is tenminste wat ik geleerd heb, ook om mezelf te beschermen. 

Kortom ik moet weer leren om naar mijn lichaam te luisteren en om niet te streng te zijn voor mezelf. Ik moet leren dat emoties niet een zwakte is, maar eigenlijk een sterk iets is. Ik toon dat ik een mens ben van vlees en bloed, niet een robot die dingen doet zoals men verwacht dat je doet.
Ik wil weer leren voelen! Het voelen van emotie, het voelen wat ik nodig heb en een weg vinden hoe daar te komen en mee om te gaan.

Als eerste oefening heb ik gekregen om te leren gronden.
Dit klonk voor mij heel gek! Ik ben geen boom met wortels of zo toch? Nadat de therapeut uitlegde wat hij bedoelde dacht ik wel te snappen wat hij bedoelt. 

Als eerste moest ik proberen te voelen dat ik contact had met de grond en de stoel waarop ik zit.
Uiteraard heeft hij mij met de oefening geholpen. Eerst liet hij zien wat de bedoeling was en mocht ik het zelf proberen. Dus op de stoel zitten en voeten op de grond en voelen.Ja zo makkelijk is dat natuurlijk niet, althans voor mij!
Hij hielp me al pratend te zeggen wat de bedoeling was. Ik vertelde hem wat ik ervaarde. Het werd in ene mega druk in mijn hoofd en dat maakte mij weer bang. Hij kon mij vertellen dat die drukte mijn gedachtes zijn. Dat ik er bang van wordt dat zijn mijn gevoelens die zeggen dat ik gevaar loop. We hebben ze dan nu ook een woord gegeven. Ik noem ze dan in het vervolg ook mijn kabouters. Dat maakt het voor mij tastbaarder en dus makkelijker.

Ik kreeg ook een ademoefening erbij. Dit zou mij moeten helpen om de kabouters gerust te stellen. 
Deze oefening was al best heftig, want alles in mij vertelde me dat dit gevaarlijk was en ja dat was het vroeger ook, maar nu niet meer. Dit moet ik mijn kaboutertjes leren en dat zal met vallen, opstaan en veel tranen gaan, maar ik ga er wel voor. Ben naar huis gegaan met veel info en moet ik even laten zinken, maar ik ben vastbesloten hiermee te gaan werken.

Ik ging ook gelijk van alles en nog wat opzoeken op internet over wat hij allemaal gezegd had. Tja dat was een foutje van me! Ik echt te veel informatie wat ik niet verwerken kon. Dat werd me even te veel. Te veel prikkels om te verwerken waar ik ook niet goed in ben. Dus een aantal stappen terug.

Eerst verwerken dat ik dus wel mag voelen, huilen of boos zijn of welke emotie ook mag tonen als ik me veilig voel. De rest komt later!