Tijdens mijn therapie komt het regelmatig voor dat mijn therapeut me vraagt of zegt dat het me kleine meisje in mezelf is die nu aanwezig is of aandacht vraagt.

In 1 van de eerste sessies was ik erg emotioneel en zei hij daar in de hoek zit een klein meisje die erg verdrietig is. Niemand troost haar, maar wat zou jij doen? Ik zou haar een dikke knuffel geven en troost bieden. Dat was mijn antwoord. Waarop hij reageerde dat ik mezelf moest knuffel en dan zou ik dat meisje troosten, want dat meisje in de hoek was mijn kleine meisje.

Eerst klonk dit mij raar in de oren. Natuurlijk heb ik dit soort dingen wel eens gelezen en gehoord, dat je een kleinere variant in je hebt zitten, je verleden maar ja zal wel! Ik heb mijn verleden ver weg gestopt in een kast en goed op slot gedaan dus weg ermee.

Tja dat dacht ik in ieder geval, maar nee dat is een verkeerde gedachte achteraf. Het kleine meisje in mij is er wel degelijk en schreeuwt heel hard om mijn aandacht en troost. Alleen heb ik dit jaren niet beantwoord en haar de hoek in geduwd.

Vaak als ik probeer in mezelf te keren ga ik huilen en soms weet ik niet eens waarom, maar uiteindelijk realiseer ik mij dat het mijn kleine meisje is. Door de rust die ik creëer met een meditatie/ adem oefening krijgt zij de ruimte om te reageren. Wat vaak dus met tranen gebeurd, want zij is gewoon heel verdrietig en bang.

Ik zal haar kleine Jojo noemen vanaf nu.

Kleine Jojo is bang voor alles wat ze mee gemaakt heeft wat verre van leuk was, maar niet kon laten zien wat er was. Haar jeugd en tienerjaren waren zwaar, vol pesterijen en een ouder die verre van aardig was. Ook lichamelijk had ze vele problemen die als aanstellerij werd benoemd door de volwassen mensen. Dit verdriet, boosheid, eenzaamheid, moedeloosheid e.d. heeft ze jaren met zich mee gedragen en moeten verstoppen.

Nu hoeft dit niet meer want ik ben nu zelf volwassen en mag mijn eigen leven bepalen. Althans dat dacht ik. Nu begin ik me steeds meer te realiseren dat ik handel vanuit mijn verleden en eigenlijk doe wat mensen van mij verwachten.

Ook ik moet nu weer leren om zelf ook aardiger te worden naar Kleine Jojo toe. Ik moet leren haar te horen en voelen. Dit is heel lastig, maar het is wel wat ik wil. Ik wil haar laten weten dat ik luister en dat ook haar emoties nu eindelijk een plekje mag krijgen. Ze hoeft niet meer opgesloten te zitten in een kast en mag de vrijheid in. Het verleden mag een plekje krijgen waar het ook gezien en gehoord mag worden.

Dat dit gaat met tranen en andere emoties ook dat leer ik nu. Kleine Jojo mag weer huilen, boos zijn e.d. en dus ook ik.

Ik wil weer vriendjes worden met Kleine Jojo in plaats van haar ver weg duwen. Samen alles verwerken, een plekje maken voor alles en er wat mooiers van maken.

Zo kan ik ook weer een stukje van mezelf terug vinden. Ik hoop dan ook ooit weer volledig mezelf te zijn. Samen door het leven gaan en een eigen mening en leven hebben. Niet leven zoals verwacht wordt, maar leven zoals ik zelf wil.