Afgelopen donderdag was ik weer bij therapie en dat werd een zware sessie.

Ik liet hem iets lezen van wat ik geschreven had over wat er in mijn hoofd gebeurd. Door zijn (door hem goed bedoelde) reactie gingen er bij mij kabouters ( gedachtes) lopen, maar dat kon ik nog soort hanteren. Toen begon hij ergens over en brak ik. Het was maar 1 woordje die ik al zoveel gehoord had, maar dat hij erover begon deed me zo pijn en er gebeurde erg veel in mij en ik begon te huilen. Niet gewoon wat tranen zoals meestal, nee nu had hij me echt aan het huilen gekregen. Dit kon ik niet onderdrukken, ik raakte in een soort van paniek.

Tijdens mijn huilsessie probeerde ik hem mee te nemen in wat er nu gebeurde bij mij. Zo kreeg hij een inkijkje in mijn ervaringen. Het was niet zijn bewuste insteek, maar hierdoor had hij weer stukje puzzel kunnen leggen over mijn verleden.

Toen ik weer probeerde wat rustiger te worden zei ik (denk ik ) meerdere keren sorry. Tja dat is iets wat ik nogal veel doe als ik emotioneel ben huilen, boos maakt niet uit welke emotie. Toen zei hij dat ik niet sorry hoefde te zeggen tegen hem. Ook zei hij iets van dat ik dit niet tegen hem zei, maar tegen mijzelf. Dit snapte ik niet en nu ook nog niet, maar dat geeft nu even niet. Die uitleg komt vast wel een keertje. Hij heeft het me wel proberen uit te leggen, maar dat ben ik door alle emoties weer vergeten ( net als merendeel van deze sessie).

Hij heeft me wel aan het denken gezet over waarom ik eigenlijk sorry zeg.
Waarom zeg ik eigenlijk sorry als ik verdrietig ben, of boos op iemand ben, of bij welke emotie dan ook?

Ik zeg sorry, sorry omdat ik huil of boos ben, maar is dat wel terecht?
Als ik verdrietig ben om wat ik allemaal mee heb gemaakt mag dat toch ook gewoon of niet?
Antwoord zou moeten zijn: natuurlijk mag dit! Toch?
In mijn hoofd gillen nu de kabouters heel hard neeeeeeeeeeeeee.

Dat is wat ik in mijn kinderjaren geleerd heb huilen is niet oke! Daarom zeg ik sorry als ik verdrietig ben. Het is fout om te huilen om welke reden dan ook.
Eigenlijk geldt dit voor elke emotie die in de ogen van mijn kabouters negatief is, het is niet oke, het geeft problemen.
Hebben deze kabouters gelijk?
Mijn verstandige ik zegt nee ze hebben ongelijk. Tenslotte als er iemand bij mij uit komt huilen verwacht ik ook niet dat die persoon zegt sorry dat ik bij jou huil. Ik laar die persoon gewoon huilen en bied troost.
Waarom doe ik dit dan wel?
Waarom is het dan toch zo lastig om geen sorry te zeggen? Ik weet het niet of misschien wel, maar klopt het niet voor mezelf? Ik moet sorry van mezelf zeggen anders voelt het niet oke. Voel ik me schuldig dat ik mijn emotie getoond heb of zo. Kan het niet precies uitleggen.

Dit klinkt vast gek of niet? Toch is dit voor mij de ‘werkelijkheid’!
Mijn verstandige ik weet dat het anders zou moeten, maar helaas roepen de kabouters in mij dat het moet. Ooit hoop ik dat ik dit kwijt of in ieder geval stuk minder zal hebben. Dat ik me emotie mag en kan tonen zonder sorry te moeten zeggen van mezelf.