Mijn hoofd zit soms zo vol met gedachtes (noem ze hierna kabouters) die steeds uit het niets tevoorschijn komen dat ik er soms gek van word. Zomaar uit het niets komt er weer zo een kabouter te voorschijn die dan of iets negatiefs of stoms zegt of nou ja wat er maar te voorschijn komt. Of er komen er in ene een heleboel tegelijk dat ik niet eens weet wat ze zeggen, maar het ook niet stoppen kan, hierdoor wordt ik dan weer duizelig en soms krijg ik ook een paniek toestand.

Ook houden ze me in de nacht wakker en kan ik niet in slaap komen. Dat is echt super irritant, want dan ben ik al zo moe en wordt je wakker gehouden. Gevolg ik ga me irriteren dat ik niet slapen kan en dat geeft de kabouters juist nog meer ruimte om mij wakker te houden. 

Hier heb ik het over gehad met mijn therapeut. Hij vroeg mij of ik de baas was over mijn gedachtes? Ik wist niet wat hij bedoelde en heb uitleg gevraagd. Komt erop neer dat ik moest nadenken of ik mijn gedachtes kan sturen ja of nee. Het antwoord is duidelijk nee! Het komt zo maar in ene en soms met vele tegelijk. Als ik dat kon sturen zou dat erg fijn zijn, maar nee dus. Conclusie ik ben dus niet de baas over mijn gedachten.
Hij zei gelukkig maar, want dat betekend dat je een mens bent. Uhhhh ja leuk, maar wat moet ik daar nu weer mee!

Ik moet dus leren om mijn gedachtes los te laten en er niet mee te ‘vechten’, want ik kan er niets aan doen dat dit gebeurd. Het gebeurd en aan mij de taak hoe hier mee om te gaan.

De kabouters komen en gaan wanneer ze willen daar heb ik niets in te sturen. Wat ik wel kan is er niet mee vechten en het gewoon laten gebeuren, maar op zo manier dat ze mij niet meer gek kunnen maken. Een soort van ik hoor jullie wel, maar ik doe er lekker toch niets mee!

Tja dat klinkt best makkelijk toch?
Nou nee dat is voor mij dus niet makkelijk. Ik laat me overvallen door dit en dat is niet prettig, maar hoe dit op te lossen? Dat lukt niet zomaar!

Ik zal moeten leren de gedachtes te herkennen, ze te begrijpen en ze een plekje geven. Ook beseffen dat mijn gedachtes eigenlijk “nutteloos zijn” en totaal geen functie hebben. Ze wonen gewoon in mijn hoofd en verder niets. Pas dan zal het wat rustiger kunnen worden. Al zullen ze waarschijnlijk nooit weg gaan daar ik ook een mens van vlees en bloed ben. Blijkbaar hoort het ook gewoon bij het leven dat je nutteloze kabouters hebt.

Om er een begrijpbaar beeld van te creëren ( is voor mij vaak makkelijker) zei mijn therapeut dat ik erna moet kijken als een soort bioscoop film. Dus er wel naar kijken, maar ik hoef er verder niets mee te doen net als je een film kijkt op tv of bioscoop.
Als je naar een film kijkt doe je dat gewoon omdat het je leuk lijkt en wat je ziet tijdens zo film daar doe je na die tijd niet veel mee. Of je moet denken ik ga die film naspelen, maar dat zal ook niet altijd een goed idee zijn haha.
Zo moet ik dus leren te gaan kijken naar mijn kabouters. Als of er een film in mijn hoofd voorbij komt en ik daar niets mee hoef te doen.
Dat is de uitleg van mijn therapeut.

Dat gaat een lange weg worden, want zo makkelijk als het klinkt is het niet.
Ook leert hij mij wat ik kan doen als ik geen overzicht meer heb en er te veel films tegelijk afspelen. Namelijk gaan zitten en mijn ademhaal oefeningen te doen. Soms werkt dat, maar niet altijd. Ook daar moet ik nog flink in leren, maar alles op zijn tijd en vooral niet alles tegelijk. Dat kan ik ook niet verwerken dan, hoe graag ik dat ook zou willen!