Pijn in de vorm van je stoot je teen tegen een tafel en je zegt damm dat deed pijn! Dat kennen we allemaal wel. Lichamelijke pijn dat is iets daar hebben we allemaal mee te maken. Sommige dagelijks en sommige omdat ze zijn gevallen. Daar doen we meestal niet zo geheimzinnig over.

Maar wist je ook dat je naast lichamelijke pijn ook emotionele pijn kan hebben?

Ook dat maakt iedereen mee, maar zegt dit niet altijd. In mijn omgeving wordt daar ook niet veel over gepraat. Wat soms wel jammer is, maar ik begrijp het ook wel tenslotte kan dit best pijnlijk zijn. Ik wou er eerst ook helemaal niets over / van weten, sterker ik verstopte deze pijn, dat was makkelijker dan het moeten voelen. Tenslotte weet ik me totaal geen raad wat ik met dat nare gevoel moet doen. Het toelaten van deze emotionele pijn is ook zeker pijnlijk en niet leuk. Vaak wordt je niet begrepen of zegt men ach joh gewoon door gaan! Wat is gebeurd, is gebeurd en verder met je leven. Helaas is dat niet altijd zo makkelijk!

Nu ik steeds verder in mijn therapie kom merk ik ook steeds meer hoeveel emotionele pijn ik eigenlijk al die jaren verstopt heb en met me mee draag. Alleen die ontdekking is al vreselijk, maar het is wel waar!

Naast dat het mij heel verdrietig maakt, wordt ik ook steeds onrustiger en ervaar ik gevoelens/ emoties die ik eigenlijk niet herken, maar ook ervaar ik veel ongemak daardoor. Dit uit zich bij mij in het vergeten te eten/ niet kunnen eten door een knoop in me maag, maar ook dat mijn lijf meer pijn gaat doen. Ik ben meer gespannen in mijn spieren, heb vaak hoofdpijn, ben doodmoe, maar ook nare dromen en veel onrust in mij.

Dit zo opmerken is echt niet fijn, maar inmiddels weet ik ook dat dit hoort bij het mens zijn. Is dat leuk? Nee zeker niet! Kan ik er wat aan veranderen dat het allemaal weer weg gaat? Nee ook niet! Het is mijn verleden die mij zo veel pijn geeft. Dat is iets dat kan niet meer terug gedraaid worden en dus moet ik nu een manier vinden om daar mee om te gaan. Het was mijn leven, het heeft littekens achter gelaten en dat moet ik nu een plekje leren geven. Hopen dat sommige littekens wat vervagen.

De pijn van al die jaren moet er toch een keertje uit komen, maar echt dit is een proces waar ik me echt niet zo fijn bij voel. Ook omdat ik er eigenlijk met niemand over durf/ kan praten, want ja dan wordt er weer gezegd ach joh dat is lang geleden bla bla bla. Of men zegt ja rot voor je, maar ja daar kan ik ook helemaal niets mee. Aan andere kant wat de ander ook zegt, het is niet dat wat ik dan eigenlijk nodig heb. Wat heb ik dan wel nodig? Weet je, dat weet ik soms zelfs ook niet eens! Of misschien wel en wil ik gewoon een luisterend oor en een warme knuffel. Ben gewoon op zoek naar een manier om alles een plekje te geven, maar hoe vind je die!

Praten over emotionele dingen is nou eenmaal lastig. Iedereen heeft emotionele gevoelens en gedachtes, maar waarom schamen mensen zich dan zo erg daarvoor? Iedereen is een mens en mensen voelen nu eenmaal. De ene meer dan de ander daar zouden we toch eigenlijk gewoon open en eerlijk over moeten kunnen zijn niet dan?

Dat zou misschien het leven ook een stukje makkelijker kunnen maken!

Mensen oordelen erg snel en dat maakt het soms juist nog pijnlijker. Wellicht moeten we allemaal weer leren minder te oordelen en meer echt te luisteren naar elkaar. Die extra warme knuffel die we soms gewoon even nodig hebben. Het kost geen geld, maar kan zoveel betekenisvol zijn!