Paar jaar later werd ik weer erg ziek en heeft het weer erg lang geduurd eer ze wisten wat er was. Ik werd magerder en vermoeid en voelde me echt ziek. Steeds erger, maar ik moest ook werken om mijn huis te kunnen betalen dus ging ik maar door. Kreeg verschillende onderzoeken waar niets uit kwam. Tot ik op een avond van het werk thuis was, boodschappen ging doen en flauw viel in het winkelcentrum. Ik moest van de huisarts naar het ziekenhuis ( andere dan ik al behandeld werd die was te ver weg) om bloed te laten prikken. Daar kwamen ze er dus achter dat ik antistoffen aanmaakte en waarschijnlijk Coeliakie zal hebben, maar dan moest er nog een darmonderzoek gedaan worden. Ik heb uitgelegd al onder behandeling te staan van een darmarts en dus graag wou dat deze gegevens naar hem gestuurd zouden worden. Uiteindelijk heeft hij het onderzoek gedaan en inderdaad ik heb Coeliakie en dus een levenslange 100% glutenvrij dieet er nog eens bij.

Ik was boos op mijn arts dat hij dit nooit bedacht heeft en hij heeft ook zichzelf voor de kop geslagen. Hij vond zelf ook dat hij dit had moeten bedenken en verontschuldigde zichzelf.

Dieet heeft goed zijn werk gedaan en ik had een studie extra erbij gekregen gratis en voor niets, want het leren lezen van ingrediënten viel vies tegen, maar was voor een goed doel. Ik knapte weer op en me darm was na een jaar weer zo goed als hersteld.

Toen was het in ene 2013 ik kreeg in de avond veel pijn in mijn benen. Leek beetje op heftige spierpijn, maar dan uit het niets. Die pijn werd steeds erger in de loop van de uren. In de nacht ben ik nog mijn bed uit geweest om te plassen, maar lopen was erg pijnlijk nog steeds. Toch bed weer in gegaan, want ja wat moest ik anders. De volgende ochtend, de wekker ging het was tijd om naar het werk te gaan. Toen brak de paniek toe. Ik voelde me benen niet meer, kon ze niet meer bewegen, kon niet meer lopen. Wat is dit!
Uiteindelijk is de huisarts gekomen ( gelukkig was me vriendje blijven slapen dus kon hij de deur open doen) wat resulteerde in een ritje met de ambulance naar ziekenhuis. Vele onderzoeken gehad, maar waarom ik in ene mijn benen niet bewegen kon was een raadsel ook op de EHBO. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis.

Na een poosje kwam er een arts en werd in ene een psycholoog ingeschakeld, waarom had ik geen idee van. Achteraf kwam ik achter die reden, ze herkende me moeder van de nacht ervoor. Toen was zij bij de EHBO en trokken ze de conclusie dat de reden waarom mijn moeder daar was die nacht de oorzaak was van mijn plotselinge verlamming. Het was een geestelijk iets geworden hadden de artsen besloten. Dat ik totaal niets wist van het feit dat mijn moeder daar die nacht heeft gelegen dat maakte niet uit. Dat was de oorzaak ondanks dat ik zei er niets van geweten te hebben.

In totaal heb ik 8 dagen in ziekenhuis gelegen toen begon 1 been weer wat te functioneren en dus kon ik naar huis volgens hun ( woonde in een flat 3 hoog zonder lift). Daar ging ik met krukken met 1 half en 1 niet functionerende been. De fysio moest thuis de rest maar oplossen.

Uiteindelijk is het naar maanden fysio ook weer goed gekomen, maar wat het nu was geen idee. Het was eng dat wat een feit en hoop het nooit meer mee te maken.

In dat zelfde jaar viel ik op de dag voor oud en nieuw van de trap in het flatgebouw. Ja vallen deed ik nog steeds net als toen ik klein was. Ook nu weer naar het ziekenhuis om te kijken of me knie gebroken was. Knie bleek te dik voor een diagnose dus ingepakt in verband en watten, ook bleek ik een hersenschudding te hebben. In het ziekenhuis konden ze geen verklaring geven van de aanhoudende pijn in me knie en ook nu weer belande ik bij de fysio ( was ik inmiddels kind aan huis zeg maar).

De fysio concludeerde op een gegeven moment dat door deze val mijn kraakbeen in me knie waarschijnlijk beschadigt is en daar doen ze niet veel aan op mijn leeftijd als ze er überhaupt wat aan doen. Dus ik moest maar leren leven met een pijnlijke knie, niet te veel trap lopen, zwemmen was ook geen goed plan. Verder als ik iets deed wat veel pijn gaf niet meer doen. Dus tja daar kon ik het weer mee doen!

Ik ben blijven sporten, want dat was wel een goed plan zolang ik binnen mijn pijngrens bleef.