Vallen was weer een soort specialiteit geworden van mij sinds ik weer lopen kon, net als vroeger gewoon over niets vallen en dan de nodige kneuzingen en ellende oplopen, maar ja dat was ik inmiddels wel gewend.

Met vallen en opstaan is het toen een poosje goed gegaan, ik bleef vaste klant bij de fysio, maar dat was onderdeel van mijn leven geworden. Ik moest wat als de artsen toch niets voor mij kunnen doen.

In 2015 heb ik helaas een burn-out gekregen daar heb ik al een blog over geschreven en kan je verder hier lezen.

In corona tijd kreeg ik helaas 2 peesontstekingen in mijn slechte hand ( die is nooit meer helemaal goed gekomen na de dystrofie tijd). Het voelde niet lekker aan, maar mega pijn had ik niet ( voel minder in die hand) toch naar huisarts toe en concludeerde zij dat ik 2 peesontstekingen had. Medicatie daarvoor mocht ik niet door mijn darmziektes en dus moest ik rust houden en mijn lichaam moest het zelf opruimen. Maanden gingen voorbij, want ja kon lang duren! Mijn ringvinger en pink waren inmiddels helemaal krom gaan staan en konden niet meer recht. Dit was ( je raad het vast) ook weer een vaag iets en moest maar naar handencentrum. Daar konden ze uiteindelijk ook niet veel meer dan een spalk maken zodat die vingers niet krom konden. Uiteindelijk zo een jaar later kwam ik terecht in een revalidatiecentrum. Samen met een fysiotherapeut, ergotherapeut een maatschappelijk werkster uiteindelijk me vingers weer wat meer kunnen bewegen. Al was de maatschappenlijkwerkster al snel klaar, want die kon niets voor mij betekenen. Ik ben daar 4 maanden heen en weer naartoe gereden tot ik ‘uit behandeld’ was. Ik moest nu verder leren omgaan met een hand die nu nog minder functioneerde dan hij al deed. Mijn 2 vingers kunnen dan nu wel weer recht en beetje bewegen, maar kan er verder weinig mee. Ze goed besturen lukt me niet ze willen vaak gewoon nog krom trekken, maar ook daar moet ik mee leren leven.

En toen kwam mijn burn-out nr. 2 daarover heb ik ook al een blog geschreven die hier te lezen is.

Helaas ben ik op 18 juli 2024 weer gevallen! Deze keer door de oppashond hij trok me over straat heen om schaapjes te gaan kijken. Ik was ik paniek, had 2 honden bij me ( oppashond en eigen hond) mega veel pijn, kon niet meer opstaan me voet stond erg vreemd en mijn man was werken.

Hoe ging ik dit oplossen! Vele auto’s reden mij gewoon voorbij zonder te vragen waarom ik op de grond zat dus daar had ik ook niets aan. Uiteindelijk iemand gebeld en is haar man naar mij toe gekomen om te helpen. Hij concludeerde dat het met mijn voet echt niet goed was en belde 112 voor een ambulance. Inmiddels ook een andere buurvrouw gebeld voor de honden en die kwam ook snel. De honden werden aan het hek van de schapen vast gemaakt, mijn hond accepteerde niet dat andere bij mij in de buurt kwamen dus was enige oplossing. De ambulance kwam uiteindelijk en hebben mij pijnstillers gegeven en me voet weer recht gezet. Ik kreeg een opblaasbare spalk om me been heen. In het ziekenhuis hebben ze foto’s gemaakt. Er was niets gebroken, maar me enkelbanden waren wel of volledig gescheurd of ingescheurd dat moest de tijd uitwijzen. Ze wouden me in het gips zetten tot ze achter mijn dystrofie verleden kwam. Toen werd het een drukverband. Ik moest 2 weken volledig rust houden en daarna weer naar de huisarts.