Als je ziek wordt en het niet gewoon een griepje of zo is heb je de hulp van je huisarts of een dokter in het ziekenhuis nodig. Als je een arm of been breekt moet je naar het ziekenhuis voor foto en gips. Zo makkelijk is het toch? Daar zijn doktoren voor!

Wat als je iets mankeert waarbij ook die doktoren niet weten wat ze met je moeten? Dan wordt je van het kastje naar de muur gestuurd!

Helaas heb ik deze ervaringen iets te veel gehad, hierdoor heb ik geen vertrouwen meer in de reguliere medische wereld. Ik ben te ingewikkeld voor ze, heb meerdere ziektes waardoor er te veel artsen tegelijk zich moeten buigen om mij heen. Dat kunnen ze niet, daar zijn ze te druk voor.

Vanaf dat ik een jong meisje ben heb ik steeds nieuwe uitdagingen. Ik kan gewoon vallen over niets, klap ik weer door me enkels of schieten me knieën naar achteren. Bam lag ik weer op de grond, knie kapot enkel dik en gevolg weer weken en soms maanden moeilijk lopen. Waarom ik steeds zomaar viel dat wist niemand me moeder te vertellen. Ooit zei een schoolarts tegen me moeder dat ik jongens enkels had, kwam eigenlijk nooit voor bij meisjes, maar volgens hem dus wel bij mij. Ik heb me moeder wel eens gevraagd wat daarmee bedoelt werd, maar helaas kon zij me daar geen duidelijke uitleg over geven. Vallen hoorde gewoon bij mij.

Maar klopte dat? Hebben ze toch wat anders gemist? Ik weet het niet! Het enige wat ik weet is dat ik op een gegeven moment met vele bandages om liep, want dat gaf meer stevigheid zeiden ze. Had een enkelband en knieband wat ik vaak dragen moest als ik niet in het verband zat. Ik moest er maar mee leren leven.

Rond mijn 12 a 13de kwamen we er achter dat ik een afwijking in me onderrug heb dat verklaarde in ieder geval mijn vele rugpijn en wellicht wat valpartijen. Daar kreeg ik therapie voor om zo me ruggenwervel weer wat minder in een S vorm te krijgen. Die kromming ( scoliose ) is nooit meer recht geworden en ook daar moest ik verder mee leren leven.

Op mijn 16de val nummer ontelbaar inmiddels. Die pakte flink fout uit! Eerst zal wel weer gekneusd zijn, maar bleek Posttraumatische dystrofie ( tegenwoordig CRPS genoemd). In die tijd zagen ze deze ziekte veelal als een geestelijke ziekte (helaas) je deed het jezelf aan. Als je bewoog ging het weer over. Ik heb vele revalidatiecentra versleten, maar ook psychische instellingen ( dat was een hel voor mij). Uiteindelijk bleek niemand mij te helpen en was ik volledig lichamelijk gehandicapt geworden. Ik kon niets meer, zelfs douchen en met eten en drinken moesten ze me mee helpen. Geloof me dat wil je niet als je vol in je pubertijd zit! Ik had geen keuze, ik was te ziek geworden en nadat ik uiteindelijk jaren later wel bij een juiste arts terecht kwam was het te laat voor behandelingen.

Uiteindelijk heb ik met veel vechten deze ziekte kunnen aanvechten en heb ik het met hulp van een experiment in het ziekenhuis en 8 maanden revalidatiecentra weer de rolstoel vaarwel kunnen zeggen. Ben ik lopend bij me toenmalige huisarts binnen gelopen als bewijs dat ik het wel kon. Hij verklaarde me voor gek toen ik zei dat ik weer opnieuw ging leren lopen.

Helaas is wel in die tussentijd ook nog de Ziekte van Crohn vast gesteld, nadat ik erg lang vage klachten had en erg ziek geworden was. Ik moest eerst een bloedtransfusie krijgen voor ik überhaupt de darmonderzoek mocht krijgen, zo ziek bleek ik dus te zijn. Dat het zo lang duurde was de schuld van mijn huisarts. Die nam mij niet meer serieus en ben ik via mijn pijnspecialist in ziekenhuis doorverwezen naar darmarts. Met bloedprikken met mijn ziekenhuisopname zagen ze dat het echt fout was. Dus uitstel van onderzoek en eerst 3 zakken bloed via infuus erin bij mij. Nadat het darmonderzoek wel kon bleek mijn darm ernstig ontstoken en bijna glad te zijn. Met de biopt kwam er dus Ziekte van Crohn uit.