Tijdens een gesprek met mijn therapeut zei hij dat ik best ook mijn eigen ruimte mocht inpikken in mijn leven. Ik dacht echt uuuuhhh wat moet ik doen? Dit klonk heel gek voor mij, want wat is dat? Wat moet ik daarmee? Hoe doe je dat? Wat voor zin heeft dat? Kortom het gaf mij een hoop vragen, maar klonk ook doodeng! Echt heel eng!
Uiteraard heeft hij geprobeerd mij uit te leggen wat hij ermee bedoelt en gaf mij veel stof tot nadenken. Ook nu nog terwijl het al enkele weken geleden is dat hij dit zei.

Ik ben er inmiddels achter dat ik eigenlijk geleerd heb mijzelf weg te cijferen, te verstoppen zodat ik ‘onzichtbaar’ ben. Ik besta niet!
Durf in een groep mensen bekende of vreemde, dat maakt geen verschil, niet veel te zeggen. Als ik dan al wat zeg horen ze me niet, ja hoe kan dat ook anders ik ben ‘onzichtbaar’ en wordt niet gehoord.

Mijn eigen gedachtes laten horen, mijn oprechte mening geven dat doe ik niet, want dat boeit toch niemand. Ik ben daar ‘raar’ in en kleur niet binnen de lijntjes van andere om mij heen. Ik heb niet hun kijk op de wereld. Ben daar altijd raar in genoemd en bijzonder.
Nou dit is dus de totale andere kant van ruimte innemen en juist alle ruimte aan andere geven en jezelf ‘onzichtbaar’ maken.

Wat dit met mij persoonlijk doet?
Het zorgt ervoor dat ik mezelf blijf vertellen dat ik niet belangrijk ben,
Dat mijn mening er niet toe doet,
Soms weet ik niet eens meer wat ik zelf eigenlijk denk,
Denk ik dat wel, of zijn het gedachtes waarvan ik denk dat andere vinden dat ik dat denken moet?
Besta ik eigenlijk wel echt of ben ik een marionettenpop die denkt en doet wat andere willen dat ik doe?

Kortom dit wordt een flinke zoektocht voor mij met veel vallen en opstaan!

Naast mijn therapeut is er ook veel te vinden op internet en eerlijk gezegd overlaad dat mij soms ook met te veel info, waar ik dan niet zo goed mee uit de voeten kan. Dan laat ik het maar weer even rusten.

In de tussentijd probeer ik hier en daar eens wat uit als ik me moedig genoeg voel, maar pakt niet altijd even fijn uit. Ik stuit op weerstand van de andere mensen om mij heen en daar weet ik dan weer geen raad mee. Moet dus ook leren hoe ik daar mee omga zonder iemand te worden die dan weer schijt krijgt aan andere, want dat wil ik ook niet.
De uitleg van mijn therapeut is dat mensen het niet gewent zijn dat ik me eigen mening geef, mijn eigen ruimte inneem of mijn eigen ideeën op tafel gooi. Daarom stuit ik op weerstand. Dat is niet iets wat door mijn eigen ik komt, maar omdat mensen dit niet gewend zijn van mij. Ik ben altijd de stille Willie van de groep, maar dat wil ik niet meer zijn. Ik wil gehoord en gezien worden en dus moet ik met veel vallen en tranen deze strijd aan gaan. Op zoek naar een manier om mijn stem te laten horen en ook te mogen bestaan!

Vroeger speelde ik wel eens buiten het spelletje landje pik. Is een spelletje dan sta je met mensen in een cirkel en moet je steeds proberen de cirkel van de ander kleiner te maken om die ruimte zelf in te pikken. Had je van iedereen zijn land ingepikt had je gewonnen.
Eigenlijk moet ik dat nu dus leren, maar dan in het echte leven. Oké, alle ruimte inpikken zoals bij dat spelletje uhhh tja dan zal ik al snel een egoïst moeten worden denk ik, maar dat gaat niet gebeuren. Ik mag dan misschien mezelf wel ´belangrijker´ gaan vinden, maar overdrijven is ook een vak haha.

Dat ieigen ruimte innemen doodeng is ja dat is zeker een feit!
Maar zoals een wijze jonge man mij regelmatig laat weten, mag ik ook bestaan in deze wereld. Mag ik ook gezien en gehoord worden dus ga ik dat ook zeker proberen.

Hoe ja daar weet ik nog geen duidelijk antwoord op!
De tijd, therapieen en internet zullen mij dit moeten leren.

Vanmorgen kwam ik ook nog een interessant blog verhaal tegen over ruimte innemen. Dat heb ik opgeslagen en ga ik bekijken en bedenken hoe en wat ik daarmee kan. Daar stond een heel verhaal in een taal die ik begrijpen kan.
Dat artikel wat ik gevonden heb staat hier misschien heb jij er ook wat aan!